Η κεραμική της Υστεροελλαδικής ΙΙ περιόδου απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από την στερεοελλαδίτικη παράδοση της Μέσης Χαλκοκρατίας, δέχεται περισσότερες ξένες επιδράσεις και τις αφομοιώνει δημιουργώντας σιγά σιγά ένα δικό της χαρακτήρα. Αυτή την περίοδο διαμορφώνονται τα καθαρά μυκηναϊκά χαρακτηριστικά που θα αναδειχθούν καθαρότερα στις επόμενες περιόδους. Η κεραμική παραγωγή της εποχής δείχνει καθαρά την επιβολή μιας τάξης αριστοκρατών που ενθαρρύνει τη διεύρυνση της καλλιτεχνικής έμπνευσης. Τα εργαστήρια παράγουν τώρα πολυτελή κεραμικά είδη σε μεγάλες ποσότητες και τα προωθούν σε όλα τα σημαντικά κέντρα του μυκηναϊκού κόσμου. Η κεραμική της περιόδου προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από τους θολωτούς και τους θαλαμοειδείς τάφους, όπου τοποθετούνταν ως κτερίσματα.

Η εξέλιξη της Υστεροελλαδικής Ι κεραμικής συνεχίζεται και η διακόσμηση εμπλουτίζεται με νέα μοτίβα. Εμφανίζεται μια πληθώρα φυτικών θεμάτων, όπως οι πάπυροι, οι κρίνοι και τα φύλλα κισσού, τα οποία αποδίδονται με φυσιοκρατικό τρόπο, ενώ παράλληλα εισάγεται από την Κρήτη ο "θαλάσσιος" ρυθμός. Κατά το 1450 π.Χ. περίπου εμφανίζεται και ο λεγόμενος ανακτορικός ρυθμός, ένας άλλος ρυθμός κρητικής έμπνευσης που διακοσμεί πολυτελή ταφικά κτερίσματα, συνήθως τους πιθαμφορείς και τις πρόχους. Η διακόσμηση αυτού του πλούσιου επιβλητικού ρυθμού αποτελείται από ποικίλους συνδυασμούς φυτικών και θαλάσσιων θεμάτων. Η τεχνοτροπία των μυκηναϊκών εργαστηρίων διαφέρει όμως από τα μινωικά της πρότυπα στο ότι η διακόσμηση δεν είναι ελεύθερα τοποθετημένη γύρω από το σώμα του αγγείου, αλλά αρκετά σχηματοποιημένη και τοποθετημένη στην επιφάνεια των αγγείων με μια οργανωτική διάθεση.

Κατά την Υστεροελλαδική ΙΙ περίοδο εμφανίζεται ένας νέος κομψός τύπος αγγείου, η λεγόμενη εφυραϊκή κύλικα ως μια εξέλιξη της μεσοελλαδικής υψίποδης κύλικας. Στο σχήμα αυτό είναι έκδηλη η συνύπαρξη της μινωικής διάθεσης για ελεύθερη ζωγραφική απόδοση και η σαφής αφαιρετική τάση των μυκηναϊκών εργαστηρίων.