|
Aθλήματα και συμμετοχή
Η βούληση της κυβέρνησης της Βόρειας Κορέας να συνδιοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 με τη Νότια Κορέα, παρά το γεγονός ότι η ΔΟΕ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) τους είχε αναθέσει αποκλειστικά στη Σεούλ, προκάλεσε έντονα προβλήματα ακόμη μια φορά στην ολυμπιακή κοινότητα και ενδυνάμωσε τον κίνδυνο της αποχής σημαντικού αριθμού χωρών από τη διοργάνωση. Μάλιστα η Βόρεια Κορέα είχε ήδη προχωρήσει στην κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων και είχε δεχτεί σημαντική οικονομική ενίσχυση για το σκοπό αυτό από πολλές ανατολικές χώρες.
Οι Νοτιοκορεάτες διοργανωτές, καθώς και μέλη της κυβέρνησής τους, αποδέχτηκαν τελικά να συζητήσουν και να διαπραγματευτούν το ενδεχόμενο της συνδιοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1988. Ωστόσο οι διαφωνίες που διατυπώθηκαν στη διάρκεια των συζητήσεων υπήρξαν τόσο μεγάλες, ώστε να μη γίνει τελικά εφικτή η πρόταση των Βορειοκορεατών. Το μεγαλύτερο μέρος των διαφωνιών εστιαζόταν στην κατανομή των αθλημάτων που θα φιλοξενούσε κάθε χώρα.
Στη διάρκεια των συζητήσεων ο Ισπανός Juan Antonio Samaranc, πρόεδρος της ΔΟΕ, υπό το φόβο ενός νέου μεγάλου μποϊκοτάζ που θα έπληττε το κύρος και αυτής της διοργάνωσης, πραγματοποίησε πολλά ταξίδια προκειμένου να πείσει τους ηγέτες διαφόρων χωρών να συμμετάσχουν οι αθλητές τους στους Αγώνες, ακόμη και αν αποτύγχαναν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους Bορειοκορεάτες και τους Nοτιοκορεάτες.
Πράγματι, οι προσπάθειες του προέδρου της ΔΟΕ είχαν αποτέλεσμα, αφού, παρά την αποτυχία των Κορεατών να συνεννοηθούν μεταξύ τους, τελικά απείχαν από τους Αγώνες μόνο η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, η Αιθιοπία, η Αλβανία και η Μαδαγασκάρη. Παρά την επιτυχία αυτή νέοι κίνδυνοι για μποϊκοτάζ των Αγώνων προέκυψαν με τη δήλωση ενός παράγοντα της ολυμπιακής ομάδας του Πακιστάν για ανάγκη αποκλεισμού του Ισραήλ από τους Αγώνες. Η πρόταση αυτή έγινε με αφορμή τη συμμετοχή δύο Ισραηλινών πυγμάχων σε αγώνες που έγιναν στη Νότια Αφρική, η κυβέρνηση της οποίας κατηγορούνταν για ρατσιστική πολιτική. Μάλιστα υπήρξαν και ορισμένες χώρες από την Αφρική που για τον ίδιο λόγο απείλησαν με αποχή από τους Αγώνες. Τελικά το πρόβλημα ξεπεράστηκε με τον αποκλεισμό των δύο μόνο πυγμάχων και όχι όλης της ομάδας του Ισραήλ. Συνολικά πήραν μέρος 160 χώρες και έστειλαν στη Σεούλ περίπου 9.500 αθλητές και αθλήτριες, οι οποίοι αγωνίστηκαν σε 27 αθλήματα που περιλάμβαναν 238 αγωνίσματα.
|
