Καταλληλότερο επίβλημα για νέους άνδρες ήταν η χλαμύς, που στερεωνόταν με πόρπη στο δεξιό ώμο, ενώ για τις γυναίκες η αμπεχόνη, ένα είδος κάπας που τη στερέωναν στη μέση με ζώνη. Ιδιαίτερη σημασία δινόταν στην κόμμωση. Κοντά μαλλιά είχαν μόνο οι ταπεινής καταγωγής άνθρωποι, ενώ οι ευγενείς, γυναίκες και άνδρες, άφηναν μακριά μαλλιά, που τα χτένιζαν σε πλοκάμους και τα στερέωναν με χρυσούς δακτυλίους (σφιγκτήρες).

Λατρευτικά αγαλματίδια και απεικονίσεις σε κεραμικά αγγεία μάς πληροφορούν ότι στην Aρχαϊκή περίοδο το επίσημο ένδυμα, κυρίως των γυναικών, ήταν διακοσμημένο με υφαντές παραστάσεις, συχνά μυθολογικές, διατεταγμένες σε ζώνες. Οι κούροι και οι κόρες, οι πρώτες γλυπτές αναπαραστάσεις κοινών θνητών, γόνων αριστοκρατικών οικογενειών, μας δίνουν στοιχεία για ενδυματολογικές αλλά και κοινωνικές μεταβολές στην Aρχαϊκή περίοδο.

Ο λινός ή μάλλινος χιτών, ένα ορθογώνιο ύφασμα που τυλιγόταν γύρω από το σώμα και στερεωνόταν με πόρπες, παρέμεινε το βασικό ένδυμα για άνδρες και γυναίκες. Ο γυναικείος πέπλος (δωρικός χιτών) καταργήθηκε για ένα διάστημα στην Αθήνα. Αντίθετα, το ιμάτιο καθιερώθηκε ως πανωφόρι (επίβλημα) και για τα δύο φύλα.