Η απόκρουση των εχθρών της αυτοκρατορίας (Περσών, Αράβων, Βουλγάρων) και η σταθεροποίηση των συνόρων της απασχόλησαν ιδιαίτερα την εξωτερική πολιτική των αυτοκρατόρων στην πρώτη περίοδο της Μέσης Βυζαντινής εποχής (610-867). Το σκοπό αυτό υπηρέτησε εκτός από τα βυζαντινά όπλα και η διπλωματία του κράτους. Στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής, εκτός από τη μελέτη των παραπάνω εντάξαμε και την προσπάθεια των βυζαντινών αυτοκρατόρων να διασφαλίσουν τις δυτικές κτήσεις τους, όπως επίσης και τη διάδοση της βυζαντινής πολιτιστικής παράδοσης με την προώθηση ιεραποστολικής δράσης στις σλαβικές χώρες.